Moitos de nos medramos a carón do western e do cine bélico, ansiosos da chegada do sabado pola tarde ou da sesión de 15.30 dos domingos no cine, curiosamente aniñados por grandes clasicos do cine, nunha "filmoteca" caseira e familiar improvisada nunha caixa tonta, pero que fixo que moitos dunha xeración beberamos das fontes mais puras do cinema, e sen que por elo sexamos agora violentos, nin belicosos, nin peores persoas.
Lembramos filmes gloriosos coma "Obxectivo birmania", escuros como a enorme "cruz de ferro" de Sam Peckimpah, e bodrios tediosos coma "de Dunkerke á victoria". Se ben e certo que a historia a escriben os vencedores, e que moitas veces estes filmes tiñan un caracter propagándistico, a presencia dos meirandes actores, xeniais directores e guionistas fan que a vista este xénero sexa unha cita ineludible do cinéfilo.
A revisión de filmes actuais, con tintes mais realistas, menos partidistas en cintas como "A delgada líña vermella", "Stalingrado", "salvar ó soldado Ryan" ou "cartas desde Ivo Jima" son pouco menos que ineludibles.
Permitideme unha pequena licencia que é citar as miñas debilidades:
1..- "Vida y muerte del coronel Blimp", maginifico filme antibelicista, interpretación fantastica de Roger Livesey.
2.- " A cruz de ferro", Sam Peckimpah, a guerra dende o seu punto de vista mais violento, real e descarnado cun Steiner (James Coburn) inesquecible.
3.-"Doce do patíbulo", Robert Aldrich. Trepidante, sarcástica, xenial, que lle pregunten a Tarentino de quen se nutriu para facer "malditos bastardos". Lee Marvin, o gran John Casavettes, Donald Sutherland, Robert Ryan...
4.-"En terra de ninguén" Danis Tanovic, estremecedora e cínica visión do conflicto dos balcáns.
5.- "Los Violentos de Kelly", debilidade personal, non é unha obra mestra, pero acción e humor a esgalla coma rezaba no seu cartel promocional, "Su plan era robar un banco y casi ganan una maldita guerra"
6.-"Espartaco", para min o mellor filme da historia do cine, oda a liberdade, no que Kirk Douglas, actor principal e verdadera alma do proxecto, controlou toda a produccion e enfrentouse o Mcarthismo poñendo nos titulos de créditos o denostado Dalton Trumbo.
7.- "Patton" Franklin J. Shaffner, un dos directores da xeración da tv, sería moi interesante revisar a súa obra (Papillon, o señor da guerra, Nicolás e Alexandra, os nenos do Brasil...). Maxistral George C. Scott na sua interpretación dun dos mais egocentricos e xeniais estrategas da historia.
8.- "Misión de audaces". John Ford. O mais grande director dirixe a dous monstruos John Wayne e William Holden nunha fantastica pelicula ambbientada na guerra civil americana.
9.-"Napoleón" Abel Gance. Ineludible visualizacion desta maxistral cinta.
10."Duelo en el altlantico" fantastico duelo entre un navío e un submarino alemán ou o que é o mesmo duelo intrepretativo entre Robert Mitchum e Curd Jurgens.
Links Recomendados:
http://major-reisman-cine-belico.blogspot.com/
xenial blog adicado o cine belico.
http://www.decine21.com/listas/Las-100-mejores-peliculas-belicas-34
sábado, 9 de enero de 2010
jueves, 10 de septiembre de 2009
Os malvados, capitulo 1
Sempre me fascinaron os malvados do cine, en moitos casos extraordinarios secundarios capaces me merendarse a rutilante estrela protagonista. Así que me gustaria adicarlle un gochiño deste blog a algunhas interpretacións realmente maléficas que me inquietaron ou me puxeron os pelos de punta.
FRANK.- Henry Fonda, Hasta que chegou a sua hora (1968, Sergio Leone), pouco usual ver o grandísimo actor de Nebraska, metido nestes lares, pero o certo e que a sua interpretación e antolóxica, un malvado sen corazón capaz de matar a sangue fría a nenos, mulleres, tolleitos, parafraseando a Clint Eastwood en Sen perdon " disparei sobre todo o que poidera moverse". O tratamento dos rasgos feito por Leone, e xenial, ese cor de pel queimado polo sol, eses poros da pel, o xeito tan cacracterístico de cuspir o tabaco (que lle pregunten a Eastwood, na creación do seu personaxe do "Fora da Lei") e sobre todo ese sorriso de serpe, fan de Frank un dos meus malos favoritos, incrible a escena na que lle coloca o rapaz a armónica na boca, mentras apenas pode soster o seu irman para que non morra aforcado.
HARRY POWELL-Robert Mitchum, A noite do cazador,(Sir Charles Laughton, 1955 ).
Perverso filme no que o sinistro predicador, inicia unha terrorifica persecución de dous nenos que ocultan o diñeiro de seus pais. Sen dúbida unha das mais grandes interpretación de Mitchum, amor e odio nos seus cotovelos. Capaz de casarse coa nai dos nenos (shelley Winters) todo por conseguir o víl metal. Memorables escenas a aparicion de Mitchum na habitación dos nenos e o cadaver da Sra Powell, flotando no río, e a fuxida polo río con todos os sons da natureza ó fondo.
FRANK.- Henry Fonda, Hasta que chegou a sua hora (1968, Sergio Leone), pouco usual ver o grandísimo actor de Nebraska, metido nestes lares, pero o certo e que a sua interpretación e antolóxica, un malvado sen corazón capaz de matar a sangue fría a nenos, mulleres, tolleitos, parafraseando a Clint Eastwood en Sen perdon " disparei sobre todo o que poidera moverse". O tratamento dos rasgos feito por Leone, e xenial, ese cor de pel queimado polo sol, eses poros da pel, o xeito tan cacracterístico de cuspir o tabaco (que lle pregunten a Eastwood, na creación do seu personaxe do "Fora da Lei") e sobre todo ese sorriso de serpe, fan de Frank un dos meus malos favoritos, incrible a escena na que lle coloca o rapaz a armónica na boca, mentras apenas pode soster o seu irman para que non morra aforcado.
HARRY POWELL-Robert Mitchum, A noite do cazador,(Sir Charles Laughton, 1955 ).
Perverso filme no que o sinistro predicador, inicia unha terrorifica persecución de dous nenos que ocultan o diñeiro de seus pais. Sen dúbida unha das mais grandes interpretación de Mitchum, amor e odio nos seus cotovelos. Capaz de casarse coa nai dos nenos (shelley Winters) todo por conseguir o víl metal. Memorables escenas a aparicion de Mitchum na habitación dos nenos e o cadaver da Sra Powell, flotando no río, e a fuxida polo río con todos os sons da natureza ó fondo.
lunes, 7 de septiembre de 2009
Sic semper tyrannis Bruce
"Sic semper tyrannis" (Así sempre aos tiranos), contan que lle dixo Decimo Xunio Bruto a Xullo Cesar mentras o acoitelaban. Asi me sentín eu mentras aplaudía e berraba con cada un dos acordes e dos temas de Bruce Springsteen e a lexendaria banda da rúa E, nas casi tres horas de concerto en Santiago de Compostela
Bruce Frederick Joseph Springsteen (Long Branch, Nova Iersey 23 de setembro de 1949), amosou unha profesionalidade e unha fidelidade absoluta a historia do Rock'n'roll, entrega, paixon, talento, desgaste, achegamento a xente, moi lonxe do plano divo e rácano como co que nos deleitaron, (por outra banda magnifícos) Red Hot Chilli Peppers sen ir mais lonxe.
Nun concerto veraz, sincero e sen dobradizos Springsteen e os seus amosaron todo o que levan dentro: Din que para captar a atención dos participantes son claves os tres primeiros minutos, e eses tiveron un nome o Xenial Nils Lofgren, acordeón e "Rianxeira"conquistaron o público nos primeiros intres. Despois chegarían o xenial "Silvio Dante" dos soprano, nin mais nin menos que Steve Vand Zandt, "Big man" Clarence Clemmons, bastante castigado pola artrosis, cun menor papel que noutras épocas, pero con momentos realmente estelares.
O serio Gary Tallent o baixo, Roy Bittan os teclados, ainda que sen dúbida se bota de menos a o gran Danny Federicci, e o "Bill Gates" a bateria Max Weinberg. Dende o 2002 disfrutamos da rutilante Soozie Tyrell co violín.
O repertorio, absolutamente espectacular, versions aloucada do Burnin' love de Elvis, Born to Be Wild de The Steppenwolf. Estremecedoras No Surrender e Spirits in the Night, apaisonada Outlaw Pete....
Este foi a lista do orgásmico e inesquecible concerto:
Badlands, Out in the street, Hungry heart, Outlaw Pete, Spirit in the night, Working on a dream, Adam Raised Cain, Murder incorporated, Johnny 99, Darkness on the Edge of Town, Raise your hand, Burning love, Born to be wild, My love will not let you down, Waiting on a sunny day, This life, Backstreets, Lonesone day, The rising, Born to run, No surrender, Land of hope and dreams, American land, Glory Days, Dancing in the dark, Rockin' all over the world, Twist and Shout y Born in the USA.
"viviremos entregados a tua tiranía"
Bruce Frederick Joseph Springsteen (Long Branch, Nova Iersey 23 de setembro de 1949), amosou unha profesionalidade e unha fidelidade absoluta a historia do Rock'n'roll, entrega, paixon, talento, desgaste, achegamento a xente, moi lonxe do plano divo e rácano como co que nos deleitaron, (por outra banda magnifícos) Red Hot Chilli Peppers sen ir mais lonxe.
Nun concerto veraz, sincero e sen dobradizos Springsteen e os seus amosaron todo o que levan dentro: Din que para captar a atención dos participantes son claves os tres primeiros minutos, e eses tiveron un nome o Xenial Nils Lofgren, acordeón e "Rianxeira"conquistaron o público nos primeiros intres. Despois chegarían o xenial "Silvio Dante" dos soprano, nin mais nin menos que Steve Vand Zandt, "Big man" Clarence Clemmons, bastante castigado pola artrosis, cun menor papel que noutras épocas, pero con momentos realmente estelares.
O serio Gary Tallent o baixo, Roy Bittan os teclados, ainda que sen dúbida se bota de menos a o gran Danny Federicci, e o "Bill Gates" a bateria Max Weinberg. Dende o 2002 disfrutamos da rutilante Soozie Tyrell co violín.
O repertorio, absolutamente espectacular, versions aloucada do Burnin' love de Elvis, Born to Be Wild de The Steppenwolf. Estremecedoras No Surrender e Spirits in the Night, apaisonada Outlaw Pete....
Este foi a lista do orgásmico e inesquecible concerto:
Badlands, Out in the street, Hungry heart, Outlaw Pete, Spirit in the night, Working on a dream, Adam Raised Cain, Murder incorporated, Johnny 99, Darkness on the Edge of Town, Raise your hand, Burning love, Born to be wild, My love will not let you down, Waiting on a sunny day, This life, Backstreets, Lonesone day, The rising, Born to run, No surrender, Land of hope and dreams, American land, Glory Days, Dancing in the dark, Rockin' all over the world, Twist and Shout y Born in the USA.
"viviremos entregados a tua tiranía"
domingo, 24 de mayo de 2009
Gary Moore

Deixouse cair por santiago, e con reservas acudin o concerto do excepcional guitarrista irlandés. Para a miña sorpresa Gary Moore segue sonando a Moore.
Son compacto dunha banda moi trillada xa, son os seus músicos de sempre, i él facendo soar a sua guitarra como poucas, lucidos sos, virtuosismo, para disfrute dun aforo fiel e incondicional composto a maioria, esa é a miña impresion e o perfil de este que a vostedes se dirixe, de nostálxicos doutros tempos, nados na decada dos 70 e os derradeiros 60.
Moore non consegue sorprender en ningún momento, mais do mesmo, o son era practicamente o mesmo do "Blues Alive", ata os sós eran predecibles, mais a sua maestria e o fume que botaba a sua colección de guitarras foi inesquecible.
Foi ese Moore que madurou tardiamente a caron do gran (en todolos aspectos Albert Collins) e que rachou as listas nos 90 con aquel "Still Got the blues" e o posterior "after hours".
Pechou con o concerto cunha extraordinaria version do Parisienne Walkways, tema que compusera co seu odiado/amado Phil Lynott o mulato irlandes, lider da poderosa Thin Lizzy, onde militara o mesmo Moore.
Grazas Moore por seguir sendo ti mesmo
domingo, 7 de diciembre de 2008
El reinado de las series II: DEADWOOD
Sí, y la escribo con mayusculas, porque para mí amante del western, esta es una serie sobresaliente en casi todo, que sigue el camino del "fuera de la ley", "el jinete pálido", y culminado sin duda alguna po
r "sin perdón".
Avalada por la prestigiosa HBO (Los Soprano’, ‘The Wire’, ‘Sexo en NY’, ‘A dos metros bajo tierra’, ‘El séquito’, ‘Roma’), y un excepcional gionista, David Milch (canción triste de Hill street), la serie nos situa en un pueblo sin ley, incluso fuera de la jurisdicción gubernamental, a los pies de las Colinas negras, en la epoca Post-Custer. Pueblo donde convivieron realmente mitos del Far west como "calamity Jane", "Wild Bill" Hitchcock, y uno de los protagonistas el legendario marshall, Seth Bullock.
Desmitificadora en todos los aspectos, lejos de la pulcritud de los viejos westerns, barro, piojos, viruela, enfermedades de transmisión sexual,... no falta nada, buscadores de oro, saloons, predicadores, buscavidas, chinos, ... y por supuesto, no podía faltar un guiño al maestro con dos personajes fordianos como el doctor y el editor del periódico.
Mención especial para un "malvado", Al Swearengen, con muchas dobleces, pero que no las oculta, m´s bien al contraio, alardea de ellas, interpretado magistralmente para un redescubierto (desde Scoop), Ian McShane, actor británico poco destacado hasta este momento, pero que como los buenos vinos ha ganado con el tiempo en oficio y en premios, ha recibido hasta la fecha un Globo de Oro y un premio de la Television Critics Association.
Una oportunidad única para revisar el género, soberbia.
r "sin perdón".Avalada por la prestigiosa HBO (Los Soprano’, ‘The Wire’, ‘Sexo en NY’, ‘A dos metros bajo tierra’, ‘El séquito’, ‘Roma’), y un excepcional gionista, David Milch (canción triste de Hill street), la serie nos situa en un pueblo sin ley, incluso fuera de la jurisdicción gubernamental, a los pies de las Colinas negras, en la epoca Post-Custer. Pueblo donde convivieron realmente mitos del Far west como "calamity Jane", "Wild Bill" Hitchcock, y uno de los protagonistas el legendario marshall, Seth Bullock.
Desmitificadora en todos los aspectos, lejos de la pulcritud de los viejos westerns, barro, piojos, viruela, enfermedades de transmisión sexual,... no falta nada, buscadores de oro, saloons, predicadores, buscavidas, chinos, ... y por supuesto, no podía faltar un guiño al maestro con dos personajes fordianos como el doctor y el editor del periódico.
Mención especial para un "malvado", Al Swearengen, con muchas dobleces, pero que no las oculta, m´s bien al contraio, alardea de ellas, interpretado magistralmente para un redescubierto (desde Scoop), Ian McShane, actor británico poco destacado hasta este momento, pero que como los buenos vinos ha ganado con el tiempo en oficio y en premios, ha recibido hasta la fecha un Globo de Oro y un premio de la Television Critics Association.
Una oportunidad única para revisar el género, soberbia.
El reinado de las series I: Los Tudor
Excepcional puesta en escena de una serie nominada a los Globos de oro 2007, al igual que su protagonista, Jonathan Rhys Meyers por su interpretación magistral de Enrique Tudor; actor de posibilidades infinitas, os aconsejo revisar el Biopic de Elvis presley (ganador de un globo de oro), match point, y el revival punk de "Velvet goldmine".
Si bien es cierto que se toman una serie de libertades que huyen de la realidad histórica, esta bastante bien trazado el camino y figuran "todos los que son y son todos los que estaban", retratados desde un prisma en mi opinión muy humano, personajes con claroscuros, no hay buenos ni malos, ni se toma partido por unos y otros en general, hay un trato bastante veraz de las bondades y miserias humanas.
miércoles, 6 de agosto de 2008
Os camiños da pérfida albión son inexcrutaveis
Antonio Soler (Malaga, 1956), nos traslada a una experiencia iniciatica, a traves de las vidas de Miguelito Dávila, Paco frontón, Babirusa, el Avelino Moratalla, masturbador insaciable, la "del casco cartagines", y por supuesto esa Lolita apasionada y apasionante, Luli Gigante.
El decubrimiento del sexo, como la vida trastoca sueños en reveses y reveses en sueños, sin duda uno de nuestros circulos del infierno. Obra coral de personajes con mayor o menor relevancia, cargada de sentimientos y con un toque de cine negro, (la femme fatale y desdichada de Lana Turner planea sobre toda la obra), funciona y engancha y despierta en el lector recuerdos y vivencias de otros tiempos, desamores y amores, vidas de barrio, ...
Muy recomendable
Premio Nadal 2004
Llevada por Antonio Banderas al cine:
TITULO: El camino de los ingleses (2006)
DIRECTOR: Antonio Banderas
REPARTO
Victoria Abril, Juan Diego, Fran Perea
El decubrimiento del sexo, como la vida trastoca sueños en reveses y reveses en sueños, sin duda uno de nuestros circulos del infierno. Obra coral de personajes con mayor o menor relevancia, cargada de sentimientos y con un toque de cine negro, (la femme fatale y desdichada de Lana Turner planea sobre toda la obra), funciona y engancha y despierta en el lector recuerdos y vivencias de otros tiempos, desamores y amores, vidas de barrio, ...
Muy recomendable
Premio Nadal 2004
Llevada por Antonio Banderas al cine:
TITULO: El camino de los ingleses (2006)
DIRECTOR: Antonio Banderas
REPARTO
Victoria Abril, Juan Diego, Fran Perea
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
