lunes, 11 de enero de 2010

obradoiro, a orillas del Sar



No tendra el glamour del Staples del Showtime de los Lakers, pero entrar en el pabellon del Sar lease tambien "Mexilón arena" y vivir el partido del obradoiro es una experiencia dificilmente descriptible. Una afición entregada desde el inicio al final del partido transforma la pista en una caldera, un yunke donde no se deja de martillear. Los jugadores tambien se transforman y sacan lo mejor de ellos, "el equipo A" dicen, soldados de fortuna.
Nos habeis regalado una primera vuelta extraordinaraia, a orillas del Sar, seguimos soñando.
O-BRA
  • Maxi Stanic, cerebro, corazon, alma, 31 años de base argentino, soberbio heredero de Marcelo Milanesio. Entrega y pundonor. Muchos cuando llego nos echamos las manos a la cabeza, "que mal lo vamos a pasar", que errados estabamos.
  • Kostas Vasileadis, alma, el talento, jugador racial, tirador letal, descarado "no te vayas nunca...raza blanca tirador"
  • Nihad Dedovic, diamante en bruto, aun por pulir, de la escuela plavi, "desde los balcanes daimiel"
  • Alfonso Sanchez, el retorno del talento maldito dijeron en solobasket, trabajo, seriedad, sacrificio, ira a más.
  • Tuky Bulfoni, argentino, sinonimo de raza, oficio y sacrificio, me parece que tiene mas peso especifico que el que pueda parecer.
  • Rey Terry, talento, irregularidad, el dia que se centre será un jugador temible, un Jugón,
  • Marc Jackson, en el declive ya de su carrera, pero aportando de todo, como el buen vino gana con el tiempo, aunque el fisico ya no le responde.
  • Rafa Hettsmeier, hambre, hambre, no te vayas Rafa.
  • Manzano, seriedad, 4 abierto y trabajador, al fin has podido demostrar que eras jugador ACB,
  • Pasalic, te esperamos.
  • Aguilar, verde, por hacer todavía
  • Mike Higgins oficio y experiencia.

Philip Kerr: el berlin más negro

Philip Kerr (Edimburgo, 1956) autor de novela negra, posiblemente de los más interesantes del panorama actual. Se dio a conocer gracias a la serie Berlín Noir (Violetas de Marzo, Pálido criminal y Réquiem alemán, Unos por otros , Una llama misteriosa y Si los muertos no resucitan, Premio Novela Negra RBA, 2009).
Una serie protagonizada por un cínico ex-policia alemám, Bernie Gunther, acido y agudo, que se mueve en el Berlín de la preguerra al de postguerra comunista, y se movera como pez en el agua entre Heydrich y otros elementos de la cúpula nazi, y nos llevara hasta La Habana del dictador Batista.
Los libros se devoran realmente en una acción trepidante que parece llevarte en volandas al "Berlin occidental" de Wilder y la Dietrich

sábado, 9 de enero de 2010

Si vis pacem, para bellum

Moitos de nos medramos a carón do western e do cine bélico, ansiosos da chegada do sabado pola tarde ou da sesión de 15.30 dos domingos no cine, curiosamente aniñados por grandes clasicos do cine, nunha "filmoteca" caseira e familiar improvisada nunha caixa tonta, pero que fixo que moitos dunha xeración beberamos das fontes mais puras do cinema, e sen que por elo sexamos agora violentos, nin belicosos, nin peores persoas.
Lembramos filmes gloriosos coma "Obxectivo birmania", escuros como a enorme "cruz de ferro" de Sam Peckimpah, e bodrios tediosos coma "de Dunkerke á victoria". Se ben e certo que a historia a escriben os vencedores, e que moitas veces estes filmes tiñan un caracter propagándistico, a presencia dos meirandes actores, xeniais directores e guionistas fan que a vista este xénero sexa unha cita ineludible do cinéfilo.
A revisión de filmes actuais, con tintes mais realistas, menos partidistas en cintas como "A delgada líña vermella", "Stalingrado", "salvar ó soldado Ryan" ou "cartas desde Ivo Jima" son pouco menos que ineludibles.
Permitideme unha pequena licencia que é citar as miñas debilidades:
1..- "Vida y muerte del coronel Blimp", maginifico filme antibelicista, interpretación fantastica de Roger Livesey.
2.- " A cruz de ferro", Sam Peckimpah, a guerra dende o seu punto de vista mais violento, real e descarnado cun Steiner (James Coburn) inesquecible.
3.-"Doce do patíbulo", Robert Aldrich. Trepidante, sarcástica, xenial, que lle pregunten a Tarentino de quen se nutriu para facer "malditos bastardos". Lee Marvin, o gran John Casavettes, Donald Sutherland, Robert Ryan...
4.-"En terra de ninguén" Danis Tanovic, estremecedora e cínica visión do conflicto dos balcáns.
5.- "Los Violentos de Kelly", debilidade personal, non é unha obra mestra, pero acción e humor a esgalla coma rezaba no seu cartel promocional, "Su plan era robar un banco y casi ganan una maldita guerra"
6.-"Espartaco", para min o mellor filme da historia do cine, oda a liberdade, no que Kirk Douglas, actor principal e verdadera alma do proxecto, controlou toda a produccion e enfrentouse o Mcarthismo poñendo nos titulos de créditos o denostado Dalton Trumbo.
7.- "Patton" Franklin J. Shaffner, un dos directores da xeración da tv, sería moi interesante revisar a súa obra (Papillon, o señor da guerra, Nicolás e Alexandra, os nenos do Brasil...). Maxistral George C. Scott na sua interpretación dun dos mais egocentricos e xeniais estrategas da historia.
8.- "Misión de audaces". John Ford. O mais grande director dirixe a dous monstruos John Wayne e William Holden nunha fantastica pelicula ambbientada na guerra civil americana.
9.-"Napoleón" Abel Gance. Ineludible visualizacion desta maxistral cinta.
10."Duelo en el altlantico" fantastico duelo entre un navío e un submarino alemán ou o que é o mesmo duelo intrepretativo entre Robert Mitchum e Curd Jurgens.
Links Recomendados:
http://major-reisman-cine-belico.blogspot.com/
xenial blog adicado o cine belico.
http://www.decine21.com/listas/Las-100-mejores-peliculas-belicas-34