martes, 8 de junio de 2010

Cable Hogue foi un home que atopou auga onde non había

foi o papel de Al Capone na "masacre no dia de san Valentín" do inevitable Roger Corman que consagrou a este actor, xa con mais de 40 anos, ainda que Robards nunca foi unhha estrela, que precisou coma tantos outros ser xa un home maduro para madurar como actor e iniciar a su etapa mais prolifica a finais dos 60 e a decada dos 70 da man de Peckimpah e Leone, dous directores cunhas reminiscencias bastantes afins.
Sen dúbida o seu inesquecible papel de Cable Hogue, na sua balada, o meu xuizo foi o seu gran papel, nunha filme cun trato exquisito, chea de guiños o xénero, falsos predicadores, prostitutas honradas, foraxidos, cun escaso reparto pero maravilloso (Stella Stevens, o desaproveitado David Warner, e os omnipresentes Slim Pickens e Strother Martín). Unha Fábula nas mans de Peckimpah, un poema lírico, exento da extrema violencia que caracterizou os filmes de este director. Banda sonora excepcional de Jerry Goldsmith.

y David mato al filisteo



Goliath, el guerrero filisteo oriundo de la ciudad de Gath que, combatió contra David, un pastor que acepto el reto ante la llamada del gigante “… queremos que seáis siervos nuestros” (1ª Sam 17:8,9).


Amparados en la excusa del antisemitismo, amparados en la justificacion del holocausto, los israelies olvidan su propia historia, olvidan el sufrimiento, olvidan el hambre, el desamparo y la desesperacion. Bajo esas banderas bastardas atacan a la llamada "flota de la libertad" provocando 19 muertos. La distancia de víctima a verdugo es demasiado corta, y llena de odio y rencor a todo el que sea diferente. Hegel hablaba de subterfugios de la historia y sus similitudes, la historia parece querer perpetuarse. Los muros se levantaron en Varsovia, despues en Berlín y se levantan ahora en la franja de Gaza, el muro de la incomprensión. Los israelies, no deberían olvidar su orgullosa historia, plagada de sufrimiento pero tambien de momentos de gloria y del peso de ella y de su cultura en la civilazion actual, retomar, reorientar su posición actual es una medida inexcusable y evitable que hay que tomar, si no los riesgo de cambiar su estrella de 6 puntas por otro simbolo de 4 extremos, sera un camino igual de corto para recorrer que el de victima a verdugo.

Los efectos en la zona serán imprevisibles, Turquia ya se ha desmarcado, Irán seguro que aprovechara la situación y el riesgo de conflicto es incierto pero lo que es seguro que tendrá el resultado de siempre, lo peor para los más desfavorecidos.



lunes, 11 de enero de 2010

obradoiro, a orillas del Sar



No tendra el glamour del Staples del Showtime de los Lakers, pero entrar en el pabellon del Sar lease tambien "Mexilón arena" y vivir el partido del obradoiro es una experiencia dificilmente descriptible. Una afición entregada desde el inicio al final del partido transforma la pista en una caldera, un yunke donde no se deja de martillear. Los jugadores tambien se transforman y sacan lo mejor de ellos, "el equipo A" dicen, soldados de fortuna.
Nos habeis regalado una primera vuelta extraordinaraia, a orillas del Sar, seguimos soñando.
O-BRA
  • Maxi Stanic, cerebro, corazon, alma, 31 años de base argentino, soberbio heredero de Marcelo Milanesio. Entrega y pundonor. Muchos cuando llego nos echamos las manos a la cabeza, "que mal lo vamos a pasar", que errados estabamos.
  • Kostas Vasileadis, alma, el talento, jugador racial, tirador letal, descarado "no te vayas nunca...raza blanca tirador"
  • Nihad Dedovic, diamante en bruto, aun por pulir, de la escuela plavi, "desde los balcanes daimiel"
  • Alfonso Sanchez, el retorno del talento maldito dijeron en solobasket, trabajo, seriedad, sacrificio, ira a más.
  • Tuky Bulfoni, argentino, sinonimo de raza, oficio y sacrificio, me parece que tiene mas peso especifico que el que pueda parecer.
  • Rey Terry, talento, irregularidad, el dia que se centre será un jugador temible, un Jugón,
  • Marc Jackson, en el declive ya de su carrera, pero aportando de todo, como el buen vino gana con el tiempo, aunque el fisico ya no le responde.
  • Rafa Hettsmeier, hambre, hambre, no te vayas Rafa.
  • Manzano, seriedad, 4 abierto y trabajador, al fin has podido demostrar que eras jugador ACB,
  • Pasalic, te esperamos.
  • Aguilar, verde, por hacer todavía
  • Mike Higgins oficio y experiencia.

Philip Kerr: el berlin más negro

Philip Kerr (Edimburgo, 1956) autor de novela negra, posiblemente de los más interesantes del panorama actual. Se dio a conocer gracias a la serie Berlín Noir (Violetas de Marzo, Pálido criminal y Réquiem alemán, Unos por otros , Una llama misteriosa y Si los muertos no resucitan, Premio Novela Negra RBA, 2009).
Una serie protagonizada por un cínico ex-policia alemám, Bernie Gunther, acido y agudo, que se mueve en el Berlín de la preguerra al de postguerra comunista, y se movera como pez en el agua entre Heydrich y otros elementos de la cúpula nazi, y nos llevara hasta La Habana del dictador Batista.
Los libros se devoran realmente en una acción trepidante que parece llevarte en volandas al "Berlin occidental" de Wilder y la Dietrich

sábado, 9 de enero de 2010

Si vis pacem, para bellum

Moitos de nos medramos a carón do western e do cine bélico, ansiosos da chegada do sabado pola tarde ou da sesión de 15.30 dos domingos no cine, curiosamente aniñados por grandes clasicos do cine, nunha "filmoteca" caseira e familiar improvisada nunha caixa tonta, pero que fixo que moitos dunha xeración beberamos das fontes mais puras do cinema, e sen que por elo sexamos agora violentos, nin belicosos, nin peores persoas.
Lembramos filmes gloriosos coma "Obxectivo birmania", escuros como a enorme "cruz de ferro" de Sam Peckimpah, e bodrios tediosos coma "de Dunkerke á victoria". Se ben e certo que a historia a escriben os vencedores, e que moitas veces estes filmes tiñan un caracter propagándistico, a presencia dos meirandes actores, xeniais directores e guionistas fan que a vista este xénero sexa unha cita ineludible do cinéfilo.
A revisión de filmes actuais, con tintes mais realistas, menos partidistas en cintas como "A delgada líña vermella", "Stalingrado", "salvar ó soldado Ryan" ou "cartas desde Ivo Jima" son pouco menos que ineludibles.
Permitideme unha pequena licencia que é citar as miñas debilidades:
1..- "Vida y muerte del coronel Blimp", maginifico filme antibelicista, interpretación fantastica de Roger Livesey.
2.- " A cruz de ferro", Sam Peckimpah, a guerra dende o seu punto de vista mais violento, real e descarnado cun Steiner (James Coburn) inesquecible.
3.-"Doce do patíbulo", Robert Aldrich. Trepidante, sarcástica, xenial, que lle pregunten a Tarentino de quen se nutriu para facer "malditos bastardos". Lee Marvin, o gran John Casavettes, Donald Sutherland, Robert Ryan...
4.-"En terra de ninguén" Danis Tanovic, estremecedora e cínica visión do conflicto dos balcáns.
5.- "Los Violentos de Kelly", debilidade personal, non é unha obra mestra, pero acción e humor a esgalla coma rezaba no seu cartel promocional, "Su plan era robar un banco y casi ganan una maldita guerra"
6.-"Espartaco", para min o mellor filme da historia do cine, oda a liberdade, no que Kirk Douglas, actor principal e verdadera alma do proxecto, controlou toda a produccion e enfrentouse o Mcarthismo poñendo nos titulos de créditos o denostado Dalton Trumbo.
7.- "Patton" Franklin J. Shaffner, un dos directores da xeración da tv, sería moi interesante revisar a súa obra (Papillon, o señor da guerra, Nicolás e Alexandra, os nenos do Brasil...). Maxistral George C. Scott na sua interpretación dun dos mais egocentricos e xeniais estrategas da historia.
8.- "Misión de audaces". John Ford. O mais grande director dirixe a dous monstruos John Wayne e William Holden nunha fantastica pelicula ambbientada na guerra civil americana.
9.-"Napoleón" Abel Gance. Ineludible visualizacion desta maxistral cinta.
10."Duelo en el altlantico" fantastico duelo entre un navío e un submarino alemán ou o que é o mesmo duelo intrepretativo entre Robert Mitchum e Curd Jurgens.
Links Recomendados:
http://major-reisman-cine-belico.blogspot.com/
xenial blog adicado o cine belico.
http://www.decine21.com/listas/Las-100-mejores-peliculas-belicas-34

jueves, 10 de septiembre de 2009

Os malvados, capitulo 1

Sempre me fascinaron os malvados do cine, en moitos casos extraordinarios secundarios capaces me merendarse a rutilante estrela protagonista. Así que me gustaria adicarlle un gochiño deste blog a algunhas interpretacións realmente maléficas que me inquietaron ou me puxeron os pelos de punta.

FRANK.- Henry Fonda, Hasta que chegou a sua hora (1968, Sergio Leone), pouco usual ver o grandísimo actor de Nebraska, metido nestes lares, pero o certo e que a sua interpretación e antolóxica, un malvado sen corazón capaz de matar a sangue fría a nenos, mulleres, tolleitos, parafraseando a Clint Eastwood en Sen perdon " disparei sobre todo o que poidera moverse". O tratamento dos rasgos feito por Leone, e xenial, ese cor de pel queimado polo sol, eses poros da pel, o xeito tan cacracterístico de cuspir o tabaco (que lle pregunten a Eastwood, na creación do seu personaxe do "Fora da Lei") e sobre todo ese sorriso de serpe, fan de Frank un dos meus malos favoritos, incrible a escena na que lle coloca o rapaz a armónica na boca, mentras apenas pode soster o seu irman para que non morra aforcado.


HARRY POWELL-Robert Mitchum, A noite do cazador,(Sir Charles Laughton, 1955 ).
Perverso filme no que o sinistro predicador, inicia unha terrorifica persecución de dous nenos que ocultan o diñeiro de seus pais. Sen dúbida unha das mais grandes interpretación de Mitchum, amor e odio nos seus cotovelos. Capaz de casarse coa nai dos nenos (shelley Winters) todo por conseguir o víl metal. Memorables escenas a aparicion de Mitchum na habitación dos nenos e o cadaver da Sra Powell, flotando no río, e a fuxida polo río con todos os sons da natureza ó fondo.

lunes, 7 de septiembre de 2009

Sic semper tyrannis Bruce

"Sic semper tyrannis" (Así sempre aos tiranos), contan que lle dixo Decimo Xunio Bruto a Xullo Cesar mentras o acoitelaban. Asi me sentín eu mentras aplaudía e berraba con cada un dos acordes e dos temas de Bruce Springsteen e a lexendaria banda da rúa E, nas casi tres horas de concerto en Santiago de Compostela
Bruce Frederick Joseph Springsteen
(Long Branch, Nova Iersey 23 de setembro de 1949), amosou unha profesionalidade e unha fidelidade absoluta a historia do Rock'n'roll, entrega, paixon, talento, desgaste, achegamento a xente, moi lonxe do plano divo e rácano como co que nos deleitaron, (por outra banda magnifícos) Red Hot Chilli Peppers sen ir mais lonxe.
Nun concerto veraz, sincero e sen dobradizos Springsteen e os seus amosaron todo o que levan dentro: Din que para captar a atención dos participantes son claves os tres primeiros minutos, e eses tiveron un nome o Xenial Nils Lofgren, acordeón e "Rianxeira"conquistaron o público nos primeiros intres. Despois chegarían o xenial "Silvio Dante" dos soprano, nin mais nin menos que Steve Vand Zandt, "Big man" Clarence Clemmons, bastante castigado pola artrosis, cun menor papel que noutras épocas, pero con momentos realmente estelares.
O serio Gary Tallent o baixo, Roy Bittan os teclados, ainda que sen dúbida se bota de menos a o gran Danny Federicci, e o "Bill Gates" a bateria Max Weinberg. Dende o 2002 disfrutamos da rutilante Soozie Tyrell co violín.
O repertorio, absolutamente espectacular, versions aloucada do Burnin' love de Elvis, Born to Be Wild de The Steppenwolf. Estremecedoras No Surrender e Spirits in the Night, apaisonada Outlaw Pete....

Este foi a lista do orgásmico e inesquecible concerto:
Badlands, Out in the street, Hungry heart, Outlaw Pete, Spirit in the night, Working on a dream, Adam Raised Cain, Murder incorporated, Johnny 99, Darkness on the Edge of Town, Raise your hand, Burning love, Born to be wild, My love will not let you down, Waiting on a sunny day, This life, Backstreets, Lonesone day, The rising, Born to run, No surrender, Land of hope and dreams, American land, Glory Days, Dancing in the dark, Rockin' all over the world, Twist and Shout y Born in the USA.



"viviremos entregados a tua tiranía"